4 Jul, 19:18, 455 x viewed

‘We zijn wel klaar met u’, hoorde de doodnerveuze patiënt met naast zich zijn enorm trillende vrouw de witgejaste specialist zeggen op een wijze, zoals hij ’s avond met een collega aan de bar van hun vaste etablissement terloops twee Johnny Walkers black label bestelde. De wereld van de patiënt stortte terstond in. En die van zijn eega. Zijn denken stopte. Zijn adem stokte. Alle hoop, zo al die nog in enigermate existeerde, vervloog. Al hun ijdele verwachtingen waren gebaseerd geweest op die vreselijke medische ingrepen die men betiteld had met het verneukeratieve woord kuur. Eufemisme in optima forma. Deze ziekmakende, giftige ellende die de medici dan in je amechtige lichaam pompten, moesten dan dat andere onheil bestrijden. Een soort chemische burgeroorlog met jouw body als strijdtoneel. Kuren, het mocht wat. Het ziekenhuis als kuuroord. Zo bezien was het driewekelijks ritueel een recreatief uitstapje. Waar ga jij heen? Centrum Elysium, Duindigt, Thermen 2000, Holland Casino? Oh, kuuroord Bronovo, leuk hoor, moet ook erg goed zijn. Geniet ervan.

De arts vervolgde consistent weinig subtiel zijn verbale mokerslagen: ‘U bent uitbehandeld. Wij kunnen niets meer voor u betekenen. Heeft u daar wellicht nog vragen over?’ Vragen, godverdomme? Heeft u even? De doodzieke man had er een heel aantal voor handen. Schier oneindig veel. Waarom hij? Hoe lang had hij nog te gaan? Hoe moest dat nu met zijn vrouw? En zijn kinderen? Hoe kwam hij er aan? Hoe kwam hij er af? Waarom genazen ze hem niet? Er waren toch tegenwoordig overal medicijnen voor en tegen? Konden ze zijn eindtijd berekenen? Hoe zou zijn einde er eigenlijk uitzien? Moest hij hier in het ziekenhuis blijven? Terwijl hij al deze bedenkingen als ondertitels op zijn netvlies in een razend tempo voorbij zag komen, schudde hij slechts bedeesd het gepijnigde hoofd. Naast zich hoorde hij z’n vrouw zachtjes snikken. Blijkbaar hadden haar emoties de ratio ingehaald. Terwijl de wat ongeduldig wordende dokter hen nog eens vragend aankeek, schoof deze zijn bureaustoel al wat naar achter. Deze klus zat er wat hem betreft wel weer op. Missie volbracht. Volgende patiënt graag.

‘Uw huisarts helpt u wel verder’, gaf de oncoloog als laatste strohalm mee, onderwijl zijn hand uitstekend om de gevonniste patiënt en z’n intrieste vrouw dringend, doch beleefd te duiden dat het de hoogste tijd was. Beiden verlieten de spreekkamer als geslagen honden. Ze bliezen de treurige aftocht als twee kandidaat hemelbewoners die aan de poort vernamen dat ze geen geldige identiteitsbewijs bij hen droegen en derhalve niet werden toegelaten. Helaas. Met gebogen hoofden liepen ze de lange, steriele gangen uit, het ziekenhuis door, staken de hal door, de hoofdingang uit, de parkeergarage in, de auto in en reden bedaard de stad uit. Alles gebeurde werktuigelijk, alsof een automatische piloot bezit van hen had genomen. Ze keken elkaar niet aan, allebei bang om echt in tranen uit te barsten. Ze spraken geen woord, beiden niet goed wetend wat te zeggen. Hij staarde strak voor zich uit, berusting in zijn blik. Zij bleef stilletjes snotteren, ontzetting in haar ogen. Beide echtelieden wisten dat nu het gevreesde, onvermijdelijke punt in het ziekteproces was bereikt. Point of no return, dacht hij. Oude hit van Kansas, tevens de makers van Dust in the wind. Wel toepasselijk, dacht hij, op z’n vertrouwde, cynische wijze.

Het was een werkelijk prachtige dag. De zomer was dit jaar vroeg uitgebroken. Het was al verstikkend, haast benauwend heet in de auto. Automatisch had hij de airco voluit gezet, alsof hij de zonnige, zomerse atmosfeer van buiten zijn wereld uit wilde houden. Zijn kinderen keken hem vanaf de foto op het dashboard lachend aan. Zij wisten nog van niets. De badgasten die juist tegengesteld in de richting van de kust reden, merkten het in rouw gedompelde paar dat naar huis sukkelde niet op. Waarom zouden ze ook? Zij waren gefocust op een dagje strand: zon, zee en zaligheid. Het doodstille duo had hun brandpunt elders. Geen zon, geen zee, ja hooguit die zaligheid. Hoe zou die er uitzien? Een retorische vraag, besefte de kankerpatiënt. Hij huiverde even. Z’n altijd zorgzame vrouw draaide de airco wat lager. Straks vatte hij ook nog eens kou. Terwijl ze haar ogen met een tissue droogde, legde ze haar linkerhand op zijn licht trillende rechterhand, die hij gewoontegetrouw op de versnellingspook had liggen. Ze wilde eindelijk wat zeggen, maar dat ging gewoon niet. Liefdevol keek ze hem maar aan. Terwijl hij een soort glimlach op zijn gelaat trachtte te produceren, zag ze hoe een eenzame traan over zijn wang biggelde. Hij was bijna thuis.

© Simon Trommel
Juli 2008



Word lid van Simons bloghyves!

Kijk ook op mijn eigen weblog: Simon Trommel!